در دل تاریکی شب به تنهایی در گوشه‌ای نشسته‌ای؛ آتشی از ناکجا به دامنت می‌افتد و شعله ور میشود.

 الْغَوْثَ الْغَوْثَ

یادداشتی از فاطمه سادات عمرانی
پژوهشگرهنروادبیات

 برای خاموش کردن آن درتلاش و به هر سوی درگریزی..لهیب آتش سوزنده ترمیشود. کمک کننده ای هم نمی یابی.. بازهم تلاش.. نمی‌توانی خاموشش‌ کنی. فریاد می‌زنی.. آیا راه نجاتی هست؟!..

در دین مبین اسلام، اوقات مقدس و شگفتی هست که ساعاتش وسعت دارد. عمق دارد. طوری که یک شب با هزار ماه برابری می‌کند.

 نمونه‌اش شب(های) قدر که مقدرات آدمی در آن تعیین می‌شود. اصلی‌ترین عمل در چنین شب مهمی خواندن دعای جوشن کبیر است. 

چرا؟! این دعا صد فصل یا بند دارد و هر بند شامل ده نام از نام های مقدس خداوند است که به زبان می‌آوریم تا چیز مهمی را درخواست کنیم که در سرنوشتمان رقم بخورد.

اما چه چیزی؟ بعد از هر بند می‌گوییم  الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنَا مِنَ النَّارِ يَا رَب. (فریاد، به تو پناه آورده‌ایم! فریاد، به تو پناه آورده‌ایم! ما را از آتش نجات بده.) 

حالا این "نار" و آتشی که در تاریکی شب‌های قدر طلب رهایی  از آن را داریم چه آتشی است؟  کلمه "نار" در ادعیه همیشه به معنای آتش جهنم نیست؛ مفسران گفته اند "نار، باطن ولایت طاغوت است".  

طاغوت یعنی طغیان‌گر، متجاوز و هر که ‌بر دیگران تَعَدّی می‌کند.

 در نتیجه این آتش "فقط" همان آتش سوزان جهنم که ما آرزوی رهایی از آن را در سرای آخرت داریم نیست.

 بلکه این آتش جهنم ِطاغوتی است که در زندگی دنیا ما را احاطه کرده.

 همان طاغوت متجاوزی که همه چیز و همه کسی را در زیر سلطه‌ی قدرت خود می‌خواهد . 

همان که در دنیا ادعای خدایی می‌کند ‌و در عمل می‌گوید أناَ رَبُّکُمْ الأعْلی. همان سلطه‌ای که امروز آتش به جان و زندگی‌مان انداخته.

در روایت آمده وَلایَهُ عَدُوِّ آلِ مُحَمَّدٍ هِیَ النَّار. "خَلِّصْنَا مِنَ النَّارِ يَا رَب" و تکرار این عبارت در دعای جوشن کبیر یعنی طلب رهایی از سلطه‌‌ی طاغوت در زندگی دنیا. نار، باطن ولایت طاغوت است و نجات از آن با استقرار ولایت "امام" ممکن می‌شود. 

این روزها بیشتر از هر زمان دیگری  سلطه‌ی خودخواهانه و بی‌پروای طاغوت متجاوز  را بر زندگی‌مان شاهدیم و آتش بی‌رحمانه و بی‌امانش را به چشم می‌بینیم .

 اما این شب‌ها سرنوشت ساز است. وسعت دارد. عمق دارد.  تقدیرات رقم می‌خورد.

 به وقت خواندن جوشن کبیر، الغوث‌ها را طوری به زبان بیاوریم  که گویی آتشی به دامنمان افتاده. تنهاییم.

 داریم می‌سوزیم.

 فریاد می‌زنیم "خَلِّصْنَا مِنَ النَّارِ يَا رَب". راه نجاتی هست..
رمضان ۱۴۴۷